Eigen keuze

Goed, de werkelijkheid is maar net waar je jezelf op richt. Als je op je werk tegen een deadline aan zit te hikken, dan bepaalt die deadline op dat moment je werkelijkheid. Als je jezelf richt op het slechte weer, dan bepaalt alles wat met het slechte weer te maken heeft op dat moment je werkelijkheid.

Kampina

Stel je voor dat je tijdens je werkelijkheid – in dit geval gedoopt in de sfeer van het grijze weer- ineens te horen krijgt dat het Corona-virus is verdwenen en je ook nog eens een miljoen hebt gewonnen, dan kan die regen je even gestolen worden. In gedachten ben je je nieuwe villa aan het inrichten of lig je op het strand tussen de palmbomen te zonnen met binnen handbereik een heerlijke cocktail inclusief kleurrijk parapluutje. Als je tussen deze gedachten door naar buiten kijkt, valt het ineens op dat die grijze wolken eigenlijk helemaal niet zo lelijk zijn..

Of… je maakt jezelf druk om iets wat je nog moet gaan doen (waar je totaal geen zin in hebt). Dan is datgene wat je nog moet doen op dat moment je werkelijkheid, terwijl die gebeurtenis op zich nog moet plaatsvinden. In gedachten ben je die vervelende gebeurtenis 100x aan het meemaken, terwijl je op het ware moment zelf met een kopje thee en een gezellig muziekje een leuk sfeertje probeert te creëren. Dan vind je het nog gek ook dat je er niet van kunt genieten en hup, de schuld wordt gegeven aan externe zaken; het slechte weer, vermoeidheid, saaiheid, Corona, je partner of wat dan ook. Zo kun je doorgaan…. Als je jezelf richt op angst, dan zul je in je omgeving alles zien/lezen/horen wat met angst te maken heeft, omdat je daar nu eenmaal op gericht bent.

Met deze wetenschap lijkt het zo simpel om te zeggen…

Richt je aandacht dan zoveel mogelijk op leuke/positieve dingen, zodat je werkelijkheid gericht is op die energie.

Maar dat is veel te makkelijk gesteld. Waarom? Omdat het antwoord te makkelijk is, dat kan toch niet?

Zo makkelijk ligt het niet, je vergeet de ellende in de wereld. Je vergeet dat diegene is ontslagen terwijl hij een gezin met 4 kinderen heeft. Je vergeet dat hij van een uitkering moet leven. Je vergeet dat je niet alles zelf in de hand hebt. Je vergeet dat het niet allemaal rozengeur en maneschijn is…

Ik pak mijn camera en stap op mijn fiets om de wilde lentebloemen te gaan fotograferen die ik van de week zag. Dat wordt het komende uur mijn werkelijkheid. Het beeld van de bloemen maakt me nu al enthousiast.

Everything should be made as simple as possible, but not simpler

Einstein

Een dag gaat voorbij…

Dinsdag 24 maart 2020

De zon verlicht het toetsenbord van mijn laptop. De hond ligt tegen mijn voeten genesteld. Zojuist een kop thee ingeschonken. Muziek speelt zacht op de achtergrond. Mijn uitzicht bestaat uit de mailbox van mijn werk en mijn gsm…

Het is stil op straat. Af en toe loopt er een hond voorbij die zijn baasje uitlaat. De viervoeter loopt minimaal 1,5 meter voor het baasje, slimme hond. Ik zie 2 duiven dicht bij elkaar in de boom zitten. Zij hebben waarschijnlijk het nieuws nog niet gehoord.

Ik krijg een aantal telefoontjes van collega’s. Leuk om ze te spreken. De gesprekken rond de koffieautomaat zijn nu verschoven naar gesprekken met koffie in de huiskamer. Het maakt niet uit, ook dit werkt goed.

Zojuist het nieuws gelezen. Het aantal besmettingen is met 811 gestegen naar 5.560. Het aantal doden is met 63 opgelopen naar 276. Het maakt me wat melancholisch, onwerkelijk. Wij zijn acteurs geworden in een foute film. Gelukkig bestaat het decor van de film hoofdzakelijk uit prachtige lentekleuren.

Tijd om de benen te strekken, aldus de honden. Het wordt een rondje park. Geen straf, het park is mooi, net zoals het weer. De wind is koud, de zon schijnt vrolijk en de lucht is blauwer dan blauw. Ik voel me rustig, maar ook wat vreemd. De regels zijn, ook in Nederland, strakker aangetrokken. #houdafstand. Hoeveel is 1,5 meter? Welke tegenligger gaat er als eerste opzij om de verplichte afstand aan te houden? In ons geval bepalen de honden wie er het eerste opzij stapt, zij zijn dat in ieder geval niet. De treurwilgen in het park staan er prachtig bij. Zouden zij treuren? Nee, zij Zijn gewoon.

Ik moet denken aan een stuk tekst die ik ooit heb geschreven:

De bloem bloeit
Zonder hoop
Zonder doel
Zonder verzet.

De bloem bloeit
Het is goed zoals het is
Hier
Nu
Perfectie in het niets.

De bloem Is, zoals Ik Ben

En bloeit…

En zo gaat er weer een dag voorbij.
Een dag waarbij het aantal besmettingen en slachtoffers weer is opgelopen. Een dag waarbij mijn heimwee naar het onbekende is toegenomen.
Een dag waarbij ik enorme waardering voel voor iedereen die hulp verleent op wat voor manier dan ook.
Een dag die me weer stukje dichter bij mezelf heeft gebracht.

Wil de ware werkelijkheid opstaan

Zondag 22 maart 2020

Ik word wakker en schuif de gordijnen open. Het belooft een prachtige lentedag te worden. Ons ‘huisroodborstje’ kijkt me nieuwsgierig aan en lijkt niet bang te zijn voor mijn starende ogen. Gaf hij me nou net een klein knipoogje? Ik pak mijn gsm en kruip weer terug in bed. Het nieuws…. CORONA!

Ziekenhuizen in Brabant lopen vol, Spanje verlengt noodtoestand, houdt 1,5 meter afstand…

#stayhome #staysafe #socialdistance #covid-19…

Ik kijk nog een keer uit het raam. Het roodborstje is weggevlogen, net als mijn lentegevoel.

Toch schijnt de zon nog steeds.
Toch blijft het aantal virus-besmettingen oplopen.

Ik heb mijn moeder aan de telefoon gehad. Het is alweer even geleden dat we elkaar hebben gezien en we weten niet wanneer we elkaar weer kunnen gaan zien. Met tranen aan beide kanten beloven we dat we foto’s sturen en veel gaan bellen. Zij zou kijken of ze Skype kan installeren.

De honden lopen inmiddels onrustig om ons heen. Ze willen uitgelaten worden. De viervoeters worden vrijwel elke dag verwend met een rondje in de Oisterwijkse Bossen en Vennen. Zo ook vandaag. We zijn op tijd vertrokken, omdat het, sinds de opkomst van het virus, erg druk kan zijn in de bossen. De honden lopen netjes aan de lijn en wij houden #socialdistance tot onze wandelgenoten. Het is genieten in de prachtige natuur. De lente laat steeds meer zijn winterjas vallen om zo zijn schoonheid te onthullen.

Terwijl ik de start van de lente aan het vastleggen ben met mijn camera, klinkt er een hard alarm vanuit mijn GSM: ‘Volg instructie Rijksoverheid op: houd 1,5 meter afstand! Bent u ziek of verkouden? Blijf thuis. Bescherm uzelf en de mensen om u heen. Samen tegen Corona. Keep your distance to others’.

Zwijgend lezen we de NL-Alert en lopen daarna rustig door.

De lente, overal om ons heen, neemt een stapje terug.
De crisis in de wereld, overal om ons heen, treedt een stapje naar voren.

We lopen terug richting de parkeerplaats, ondertussen fantaserend over waar we met de camper allemaal naartoe zullen gaan. Er komen mooie beelden in me op, beelden die nu zo onwerkelijk lijken te zijn.

Thuisgekomen check ik het nieuws. 43 Doden op een dag, nu 4.204 besmettingen in Nederland. Blijf thuis! (dat was te laat…). Ik stap op de fiets naar de supermarkt om eten te halen voor vanavond. Er hangt een memo in A-4 formaat tegen de schuifdeur aan. Laat één persoon per gezin boodschappen doen. Ik zie dat er naar wordt geluisterd. Er zijn enkele stelletjes. De rest van het winkelend publiek bestaat uit ‘einzelgangers’. Buitengekomen staat er een groepje jongeren vlak voor de ingang van de supermarkt. Ik loop er met een vrolijke 1,5 meter boog omheen en pak mijn fiets. De zon verwarmt mijn lichaam. De lentekleuren, omhuld door een strakblauwe hemel, lachen me stralend toe.

Thuisgekomen krijg ik een bericht van mijn werk via een groepsapp. Het is een afbeelding van zorgverleners in een ziekenhuis met de volgende boodschap, ‘Wij blijven hier binnen voor jullie. Blijven jullie binnen voor ons?’ Ja, dat zal ik doen.

Terwijl ik achter mijn laptop deze tekst schrijf, kijk ik naar buiten. Er loopt een wat ouder stel voorbij, beiden kijken ernstig. Verder lijkt de zon nu nog krachtiger te schijnen dan anders. Hij lijkt me toe te fluisteren ‘Het komt goed, jullie moeten hier even doorheen. Ik laat jullie niet in de steek, heb vertrouwen’.

Ik zet een kopje gemberthee en voel een kalmte in me opkomen. En een gevoel van verbondenheid met wereld. We zitten allemaal in hetzelfde schuitje. Iedereen probeert er op zijn/haar manier mee om te gaan. Iedereen probeert er iets van te maken. Samen!

Samen staan we sterk

Teenslippers en Modderlaarzen

Gisteren borrelden voor het eerst de lentekriebels in me op toen ik door de ‘bossen en vennen’ liep. De zon wordt al wat warmer en zorgde er even voor dat ik met mijn hoofd in Zuid-Europa was met zomerjurkje en teenslippers.

Oisterwijkse Bossen en Vennen

De kwetterende Canadese ganzen brachten me weer terug naar mijn winterjas en bemodderde laarzen. Al met al was het een heerlijke wandeling, maar duidelijk niet alleen voor mij. De honden durfden na lange tijd weer de kou van het water te trotseren na eerst met een voorzichtig pootje de temperatuur te meten. Tegemoet komende mensen begroetten elkaar vrolijk en genoten van het prachtige schouwspel tussen zon en natuur. Vogels vlogen zingend van tak tot tak en de eerste kuikens zijn alweer op de camera vastgelegd.

Vandaag bestaat het uitzicht weer uit 50 tinten grijs met in de verte het vertrouwde beeld van de aalscholvers en hun trotse koppies. Grijze tinten of regenbuien, niks kan de wedergeboorte van de lentekriebels bij me wegnemen. De camper wordt weer uit zijn winterslaap gehaald en opgefrist voor nieuwe avonturen. Volgende week gaat Oscar (naam van de camper) naar de garage voor een uitgebreide opknapbeurt en verhuizen de potten en pannen weer in de camperkastjes, naast de zomerjurkjes en slippers. Er staan grootse plannen te wachten dit jaar als ik mijn fantasie mag geloven. Ik zal je deelgenoot maken van mijn avonturen, maar eerst ga ik zorgen dat ik gezond blijf, zodat ik als Brabantse morgen naar het werk mag 🙂

De vierde hoek

Sluitertijd, diafragma, ISO waarde… Deze belichtingsdriehoek geeft oneindig veel mogelijkheden en variaties. Dan heb ik het alleen over de theorie. De praktijk geeft er nog een extra dimensie bij.

Oisterwijkse Bossen en Vennen

Toen ik pas mijn nieuwe camera had, stond ik (figuurlijk) bij elke boom stil om te kijken hoe de verschillende variaties van de driehoek die ene boomstam belichtte door mijn lens. Uit verveling lieten mijn hondjes ondertussen hun geurtjes na tegen mijn model. Oefenen, spelen met de combinaties… net zolang totdat de driehoek verandert in een vierhoek. Deze vierde hoek maakt uiteindelijk de foto perfect. Een foto heeft niet voor niets 4 hoeken :). Welk ingrediënt heb je hier dan voor nodig, buiten je camera goed te leren beheersen? Juist! Jezelf. Jij bepaalt de symbolische kers op de taart. Houd je van pittig, van zoet, van zoutloos of juist van kruidig? Kortom, welke sfeer wil je laten zien op de foto? En waarom fotografeer je juist de boom en niet de roofvogel die erboven vliegt? Elke foto is uniek, omdat elke fotograaf uniek is. Wil je iemand leren kennen? Kijk dan maar eens naar de foto’s en je leest meer dan duizend woorden….

Welkom op mijn site!